Θα σου φανεί περίεργο, το ξέρω, αλλά χριστούγεννα είναι το Breakfast at Tiffany's. Θα μου πεις, σιγά μην έλειπε, είναι γνωστή η εμμονή σου με την Hepburn. Άσε με να εξηγήσω όμως. Πριν καμιά 5ετια, τέτοια εποχή, έκοβα βόλτες στο video club της γειτονιάς και μετά από μια περιήγηση στο τμήμα Νέες Kυκλοφορίες, έπεσε το μάτι μου στο σταντ με τα κλασικά. Τα Χριστούγεννα είναι η περίοδος του χρόνου που βλέπουμε ταινίες με την μητέρα μου, στον διθέσιο καναπέ εκείνη, στην πολυθρόνα ανάμεσα στο δέντρο και στο πιάνο εγώ. [Τα χριστούγεννα η πολυθρόνα αυτή είναι αποκλειστική ιδιοκτησία μου, λατρεύω να στριμώχνομαι ανάμεσα στο πιάνο και στα πολύχρωμα λαμπάκια του υπερκιτσάτου δέντρου μας]. Σκέφτηκα πως θα έκανα την διαφορά και θα έπαιρνα μια κλασική ταινία, πόσο χαζοαμερικανιά να αντέξει η γυναίκα για να περάσει μερικές ώρες με την κόρη της; Πήρα λοιπόν την πρώτη ταινία που πρόσεξα, είχα δει τόσες φορές την αφίσα, που αποφάσισα πως έπρεπε να δω και την ταινία.
Ζεστή σοκολάτα, κουβέρτα, τα φωτάκια του δέντρου να αναβοσβήνουν, εμείς στις θέσεις μας και Play.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου